نقد و بررسی بازی Crash Bandicoot N. Sane Trilogy

نقد و بررسی بازی Crash Bandicoot N. Sane Trilogy:

اگر در دهه ۹۰ میلادی با پلی‌استیشن ۱ آشنا بوده‌اید، نام «کراش بندیکوت» برای شما فقط یک اسم نیست؛ بلکه نماد ساعت‌ها تلاش برای جمع کردن الماس‌ها، فرار از تله‌های مرگبار و البته تقابل با دکتر کورتکس است. شرکت Activision با عرضه Crash Bandicoot N. Sane Trilogy، تصمیم گرفت سه قسمت اول این سری محبوب را از نو بسازد (Remake) و آن‌ها را در قالب یک بسته جذاب به نسل جدید بازی‌ها بیاورد. اما آیا این بازسازی، همان حس و حال نوستالژیک را دارد یا صرفاً یک رنگ‌آمیزی جدید است؟ در این نقد و بررسی برای بازیچی، به سراغ جزئیات می‌رویم.

نقد و بررسی بازی Crash Bandicoot N. Sane Trilogy : روح قدیمی در لباسی مدرن

نقد ریمستر عناوین بزرگ همیشه سخت بوده جرا گه منتقد صرفا باید مقایسه کند و اصولا نقدی نمی تواند بنویسد و اگر بعد از اتمام نگاهی به مطلب بیندازد، متوجه کمتر بودن متن نسبت به نقد بازی های بروز، می شود. پیش آمدی که اتفاق آن اجتناب ناپذیر است.

بازیهای ریمستر همیشه ریسک بسیار بالایی را بر دوش خود می کشند. این بازی نه تنها با این مسئله روبروست بلکه فاصله زمانی نسخ اصلی تا نسخه ریمستر به قدری زیاد است که حس خطر را هم به بازی و هم به کسی که بازی ها را بازی کرده و می خواهد ریمسترش را تجربه کند؛ القا می کند زیرا نگران خدشه دار شدن خاطرات نوستالژیکی است که کودکی و نوجوانیش را ساخته اند!

اکتیویژن حق بازی را خریداری کرد و به کمک توسعه دهنده ای به نام vicarious vision کار ساخت ریمستر بازی را به اتمام رساند. این یعنی ناتی داگ هیچ دخالتی بر ساخت این ریمستر نداشته است. موضوعی که هم خوب است و هم بد!

خوب است به دلیل: تجربه دوباره با چاشنی قدرت PlayStation 4 و تلویزیون هایی با رزولوشن بالا مانند 4K

بد است به دلیل: بهره نبردن از ناتی داگ در امور مختلف ( زیرا ناتی داگ در ساخت ریمستر های عناوینی مانند the last of us یا uncharted collection خود را در هرجهتی اثبات کرده. )

اگر بخواهیم مقایسه ای بین نسخه های اصلی با ریمستر داشته باشیم ؛ باید بگوییم که مهم ترین تغییر در شخصیت اصلی بازی یعنی کراش رخ داده.

محیط بازی دست خوش تغییرات زیادی شده و رنگارنگ تر به نظر می آید تاجایی که اولین چیزی که بعد از شروع بازی میخکوبتان می کند؛ طراحی خوب دوباره محیط بازی است. از درختان و گل ها گرفته تا باس فایت های بازی، همگی دچار تغییرات بزرگ و منطقی شده اما مشخص است که توسعه دهندگان هدف اصلی شان بالاتر بردن resolution بوده است و به هر نحوی تلاش کرده اند تا با کمک و مساعده کراش قدرت PS4 PRO را به رخ مخالفان بکشند.

این پیمان ۲۰ ساله کراش با پلی استیشن باعث شده تا طرفداران این سری از کنسول ها همیشه حرفی برای مقابله با مخالفان داشته باشند و به نوعی قدرت کنسول شان را با این بازی ثابت کنند.

اولین چیزی که در Crash Bandicoot N. Sane Trilogy جلب توجه می‌کند، وفاداری خیره‌کننده به ریشه‌هاست. سازندگان تلاش کرده‌اند تا ساختار خطی و مراحل تک‌مسیری (Hallway levels) را حفظ کنند. شما همان کراش هستید؛ یک بندیکوت بامزه که با چرخش‌هایش هر چیزی را می‌شکند و با هدف نجات جزیره و جمع‌آوری میوه‌های Wumpa پیش می‌رود.

تفاوت اصلی در اینجا «بافت» است. محیط‌هایی که زمانی از پیکسل‌های درشت تشکیل شده بودند، حالا با جزئیاتی خیره‌کننده جایگزین شده‌اند. از بافت پوست کراش گرفته تا لرزش برگ‌های درختان در جنگل‌های استوایی، همگی حس می‌کنند که شما واقعاً در دنیای کراش هستید، اما این بار با کیفیت 4K.

گیم‌پلی: چالش‌های سخت و دقت میلی‌متری

گفتیم نسخه‌ی اول در مقایسه با Cortex Srikes Back و Warped، پیش پا افتاده‌تر به نظر می‌رسد و این قضیه به وضوح در طراحی مراحل و گیم‌پلی آن مشهود است. نه اینکه اولین کرش بازی بدی باشد، بلکه به نبوغ و خلاقیت دیگر نسخه‌ها نمی‌رسد. موردی هم که تجربه‌ی Crash Bandicoot را کمی آزاردهنده کرده، سختی بی حد و حصر آن است.

اگر سال‌هاست سراغ کرش نرفته‌اید، حتما با اعصابی آرام و یکی دو کنترلر زاپاس سراغ این سه‌گانه بروید چرا که در هر لحظه‌ی بازی ممکن است کنترل خود را از دست بدهید. ثانیه‌ای زمان‌بندی اشتباه کافیست تا یک پرش را از دست بدهید یا خوراک گیاهان گوشت‌خوار شوید. در واقع سختی برخی مراحل نسخه‌ی اول، نه به خاطر طراحی پیچیده و تو در توی مرحله‌ها بلکه تنها به دلیل جایگیری نامناسب دشمن‌ها و چاله‌هاست.

با یک زمان‌بندی حساب‌شده می‌توانید حتی به راحتی یک مرحله را رد کنید اما برای رسیدن به این سطح از تسلط، باید به معنای واقعی کلمه ده‌ها بار یک مرحله را طی کنید که شاید پس از مدتی بسیار خسته‌کننده شود اما هزینه‌ای که می‌پردازید، ارزش لذتی را که دریافت می‌کنید دارد. کمی که صبر و تحمل به خرج دهید، مکان‌ پرش‌ها و جاخالی دادن‌ها را یاد می‌گیرید و می‌توانید به لطف قابلیت رکورد زمانی، با دوستان خود در زود تمام کردن مراحل رقابت کنید.

گیم‌پلی کراش، اساساً بر پایه «دقت» و «تایمینگ» است. در Crash Bandicoot N. Sane Trilogy، مکانیک‌های اصلی تغییر نکرده‌اند، اما احساس حرکت شخصیت کمی روان‌تر شده است.

• پرش و چرخش: مکانیک اصلی چرخش (Spin) همچنان ابزار اول شما برای نابود کردن دشمنان است. اما باید مراقب باشید؛ چون در نسخه‌های جدید، برخورد با برخی موانع سخت‌گیرانه‌تر شده است.
•  طراحی مراحل: مراحل بازی ترکیبی از سکوهای معلق، تونل‌های تنگ و محیط‌های باز هستند. جذابیت بازی در این است که هر مرحله، یک پازل کوچک است؛ شما باید بفهمید کجا بپرید و کجا منتظر بمانید تا تله‌ها فعال شوند.
• بخش دشوار: باید صادقانه بگوییم که این نسخه از نسخه‌های اصلی سخت‌تر است! برخی از پرش‌ها در نسخه‌ی اصلی شاید کمی «خطای انسانی» را می‌بخشیدند، اما در نسخه N. Sane، اگر یک میلی‌متر اشتباه بپرید، سریعاً با صفحه Game Over مواجه می‌شوید. این موضوع برای بازیکنان حرفه‌ای جذاب است اما ممکن است برای تازه‌واردان کمی کلافه‌کننده باشد.

نقد و بررسی بازی Crash Bandicoot N. Sane Trilogy : گرافیک و هنر بصری

از نظر بصری، این بازی یک شاهکار در زمینه بازسازی است. رنگ‌های زنده و اشباع‌شده، حس شادی و شور به بازی می‌بخشد.

•  مدل‌سازی: طراحی شخصیت‌ها بسیار دقیق است. چهره‌های خنده‌دار و اغراق‌آمیز دکتر کورتکس و دستیارانش، دقیقاً همان چیزی است که انتظار داشتیم، اما با جزئیاتی که در سال ۱۹۹۶ غیرممکن بود.
•  محیط: محیط‌های بازی از جنگل‌های سبز را گرفته تا مراحل یخ‌زده و دنیای مکانیکی کورتکس، همگی با نورپردازی مدرن بازسازی شده‌اند که باعث می‌شود دنیای بازی عمیق‌تر و زنده‌تر به نظر برسد.

موسیقی و صداگذاری Crash Bandicoot N. Sane Trilogy: ضرب‌آهنگ نوستالژی

موردی که در بسیاری از ریمسترها نادیده گرفته می‌شود، بازسازی افکت‌های صوتی و موسیقی متن بازی‌هاست که در این زمینه هم وایکریس ویژن کاری ارزشمند انجام داده است. شاید بعد از همه‌ی سال‌هایی که از اولین تجربه‌ی کرش می‌گذرد چیزی از موسیقی آن یادمان نمانده باشد، اما بعید است حتی در کودکی هم آهنگ‌های هر مرحله را تحسین نکرده باشیم چرا که در این سه‌گانه، یکی از نقاط قوت بازی موسیقی متن آن است که در بازی‌های پلتفرمر شاید از اهمیت کمتری نسبت به دیگر از جنبه‌های بازی برخوردار باشد.

باز هم مانند گرافیک و گیم‌پلی، این جنبه از بازی نیز در نسخه‌های دوم و سوم پیشرفت می‌کند و به بلوغ بیشتری می‌رسد تا جایی که حتی می‌توان آلبوم موسیقی متن بازی را به صورت جداگانه گوش داد.

نقاط قوت و ضعف (تحلیل نهایی)

نقاط قوت Crash Bandicoot N. Sane Trilogy (چرا باید بخرید؟)

•  تجربه کامل: داشتن سه بازی در یک بسته، ارزش خرید بسیار بالایی ایجاد می‌کند.
•  گرافیک خیره‌کننده: بازسازی بصری فوق‌العاده که هیچ‌گونه حسی از قدیمی بودن را منتقل نمی‌کند.
•  حفظ روحیه: بازی دقیقاً همان حس شادی و شیطنت سال‌های دور را منتقل می‌کند.
•  چالش مناسب: برای کسانی که به دنبال به چالش کشیدن رفلکس‌های خود هستند، این بازی عالی است.

نقاط ضعف Crash Bandicoot N. Sane Trilogy (چه چیزهایی آزاردهنده است؟)

•  سختی بیش از حد: برخی مراحل در نسخه‌ی بازسازی شده، به دلیل تغییر در فیزیک پرش، سخت‌تر از نسخه اصلی شده‌اند.
•  تکرار برخی المان‌ها: در برخی بخش‌های بازی، تکرار مراحل مشابه ممکن است کمی خسته‌کننده شود.

جمع‌بندی نهایی: آیا Crash Bandicoot N. Sane Trilogy ارزش خرید دارد؟

اگر به دنبال بازی‌ای هستید که شما را به دوران کودکی ببرد و در عین حال استانداردهای بصری امروز را داشته باشد، پاسخ یک «بله» قاطع است. این بازی فقط برای طرفداران قدیمی نیست؛ بلکه برای نسل جدیدی از گیمرها که هرگز با کراش آشنا نبوده‌اند، یک فرصت عالی است تا بفهمند چرا این شخصیت یکی از نمادین‌ترین قهرمانان تاریخ بازی‌های ویدئویی است.

Crash Bandicoot N. Sane Trilogy یک نامه‌ی عاشقانه به دوران طلایی پلی‌استیشن است. شاید کمی سخت باشد، شاید گاهی شما را عصبی کند، اما در نهایت با لبخندی رضایت‌بخش و احساس پیروزی، شما را با خاطرات شیرینی سر به سر می‌گذارد.

امتیاز نهایی فروشگاه بازیچی: ۸.۵ از ۱۰