بررسی بازی Call of Duty Black Ops 7

تیم بازیچی
1404/10/26

بررسی بازی Call of Duty Black Ops 7 :

پس از عرضه متوالی کالاف دیوتی مدرن وارفیر 2 و 3، اکنون نوبت به عرضه دو نسخه متوالی از سری بلک آپس رسیده. Call of Duty: Black Ops 7 امسال با وجود رقبای قدری همچون Battlefield 6 و ARC Raiders کار سختی را برای تبدیل شدن به بهترین بازی شوتر سال دارد، خصوصاً پس از موج انتقاداتی که در سال‌های گذشته سمت سری کالاف دیوتی روانه شده است. در این مطلب بازیچی به بررسی کالاف دیوتی بلک آپس ۷ می‌پردازیم.

توسعه بازی Call of Duty Black Ops 7 همزمان با تولید Black Ops 6 انجام شد و هر دو عنوان همزمان چراغ سبز دریافت کردند. بازاریابی برای این عنوان در ژوئن 2025 با انتشار یک تریلر سینمایی در طول نمایشگاه بازی‌های ایکس‌باکس 2025 آغاز شد؛ رونمایی کامل در 19 آگوست در گیمزکام انجام شد. بازی Call of Duty Black Ops 7 برای انتشار در 14 نوامبر 2025 برای پلی‌استیشن 4، پلی‌استیشن 5، ویندوز، ایکس‌باکس وان و ایکس‌باکس سری X/S برنامه‌ریزی شده است.

برای خرید اکانت قانونی Call of duty همین حالا اقدام کنید.

بررسی بازی Call of Duty Black Ops 7 : داستانی Black Ops

مجموعه «بلک آپس» همواره با گره‌های داستانی پیچیده، روایت‌های روان‌شناختی و شخصیت‌هایی که در مرز باریک میان خیر و شر حرکت می‌کنند، شناخته شده است. طرفداران پرپا قرص این سری، انتظار دارند با هر نسخه جدید، وارد مارپیچی از ذهن‌فریبی (Mind-fuck) و سناریوهای خاکستری شوند. Black Ops 7 با همین بلندپروازی قدم به میدان گذاشت، اما در نهایت نتوانست از زیر سایه سنگین میراث خود سربلند بیرون بیاید؛ موضوعی که به اولین عامل ریزش مخاطبان و سردی استقبال گیمرها تبدیل شد.

آغازی درخشان؛ سقوطی تدریجی

بازی با یک طوفان سینمایی آغاز می‌شود. عملیاتی مخفیانه در اروپای شرقی، اتمسفر غلیظ جاسوسی و تیمی که هر کدام زخم‌های گذشته را بر دوش می‌کشند. پرده‌ی اول بازی نویدبخش یک شاهکار سیاسی-نظامی است که حس تازگی را به رگ‌های این فرنچایز تزریق می‌کند. اما مشکل از جایی ریشه می‌افتد که ریتم روایت در میانه راه دچار «سکته» می‌شود. تکرار بیش از حد مکانیک‌های ماموریت‌ها، پراکندگی اطلاعات داستانی و سردرگمی میان یک درام شخصی و یک اکشن پر زرق‌وبرق، باعث شده تا بازیکن تمرکز خود را بر روی هسته اصلی داستان از دست بدهد.

شخصیت پردازی؛ موجودی کالا به اتمام رسیده است!

ماجرا اما زمانی که به شخصیت پردازی بازی نگاه می‌اندازیم بدتر هم می‌شود. دو شخصیت Mason و Harper به بدترین شکل ممکن به بازی باز می گردند. این یعنی هر دو شخصیت صرفاً ابزار بازاریابی برای عنوانی بودند که هیچ چیزی برای گفتن در زمینه داستان پردازی ندارد! از بخت بد بازی با وجود این که سعی کرده وصله و پینه‌هایی با Black Ops II داشته باشد، اما در همان‌ها هم بسیار متناقض عمل می‌کند.

انگار تکه‌هایی از خاطره و توهم را بدون انسجام کنار هم ردیف کرده‌اند و انتظار دارند مخاطب از دیدن صحنه‌های عجیب و باحال ذوق‌زده شود. مشکل اصلی هم دقیقاً همین است؛ صحنه‌های عجیب بدون بافت داستانی صرفاً عجیب هستند، نه هیجان انگیز و نه قابل تحمل! حتی شرکت The Guild به عنوان شرور داستان هم از چرخه پوچی و سطح‌گرایی خارج نشده است. یعنی نه پیشینه خاصی دارند و نه حتی ایدئولوژی‌شان مشخص است.

سیاستِ محافظه‌کارانه؛ جایی که جرأت کم می‌آورد

هویت بلک آپس با جنجال‌های سیاسی و عملیات‌های تاریک گره خورده است. بازی بلک اپس 7 سعی دارد ادای یک بازی سیاسی-انتقادی را درآورد، اما در عمل بسیار محتاطانه عمل می‌کند. سازندگان گویی از ورود به مناطق ممنوعه و نمایش حقایق گزنده تاریخی واهمه داشته‌اند. نتیجه این رویکرد، داستانی است که ویترینی عمیق دارد اما وقتی به لایه‌های زیرین آن نفوذ می‌کنید، با متنی سطحی و کم‌ریسک روبرو می‌شوید که ضربه نهایی را به مخاطب وارد نمی‌کند.

فقدان انگیزه برای ادامه

بزرگ‌ترین ضعف Black Ops 7 در یک جمله خلاصه می‌شود: نداشتن نیروی محرک برای کنجکاوی.اگر در نسخه‌هایی مثل Cold War یا نسخه اول، بازیکن برای کشف حقیقت لحظه‌شماری می‌کرد، در اینجا تجربه کمپین به یک وظیفه تبدیل می‌شود تا یک اشتیاق. بازی «خوب» است، اما «خاص» نیست. به قول بسیاری از منتقدان و گیمرها: «بخش داستانی سرگرم‌کننده است، اما چیزی برای به یاد سپردن یا بحث کردن درباره‌اش ندارد.» این دقیقاً همان نقطه‌ای است که یک بازی از لیست «باید تجربه کرد» (Must-Play) خارج شده و به یک اثر فراموش‌شدنی تبدیل می‌شود.

گیم پلی و مکانیک های Black Ops 7

در دنیای شوترهای اول‌شخص، نام Call of Duty با سرعت و دقت گره خورده است. Black Ops 7 نیز با تکیه بر همین میراث وارد میدان شده، اما مشکل اساسی اینجاست که نوآوری‌هایش یا بیش از حد محتاطانه هستند یا در عمل، تفاوت ملموسی در تجربه نهایی ایجاد نمی‌کنند. این بازی بیش از آنکه یک انقلاب در این سری باشد، شبیه به یک «به‌روزرسانی پرزرق‌وبرق» است که نتوانسته از سایه نسخه‌های پیشین خارج شود.

شوتینگ؛ همان جادوی همیشگی، بدون چاشنی جدید

باید اعتراف کرد که «حس شلیک» (Gunplay) در این نسخه همچنان در بالاترین سطح ممکن قرار دارد. وزن اسلحه‌ها، لگد منطقی و انیمیشن‌های نرم، تجربه‌ای لذت‌بخش از یک شوتر نظامی را ارائه می‌دهند. اما مسئله اینجاست که این کیفیت بالا، دیگر برای گیمر امروز غافلگیرکننده نیست. شوتینگ عالی، امضای همیشگی این سری بوده و Black Ops 7 نتوانسته المان جدیدی به این فرمول اضافه کند که بازیکن بگوید: «این تجربه‌ای است که هرگز نداشتم.»

سیستم انتخاب‌ها؛ ویترینی زیبا اما توخالی

بازگشت سیستم انتخاب‌های داستانی و شاخه‌های روایی، یکی از وعده‌های بزرگ سازندگان بود. اما در عمل، این سیستم بیشتر جنبه‌ی تزئینی دارد تا ساختاری. سطحی بودن تصمیمات:* اکثر انتخاب‌ها صرفاً لحن یک دیالوگ را عوض می‌کنند. عدم تاثیر بر پایان‌بندی:* پایان‌های بازی به قدری به هم نزدیک هستند که حس کنترل بر سرنوشت داستان را از بازیکن می‌گیرند.در واقع، شما حس نمی‌کنید که معمار داستان هستید، بلکه صرفاً تماشاگری هستید که اجازه دارد گاهی دکمه‌ای را به دلخواه فشار دهد.

طراحی مراحل بازی بلک اپس 7؛ شروعی طوفانی و ادامه‌ای فرسایشی

أموریت‌های ابتدایی با فضاسازی جاسوسی و نفوذهای شبانه، سطح توقع را بالا می‌برند. اما با گذشت زمان، بازی در تله‌ی تکرار می‌افتد. ریتم بازی مدام میان مخفی‌کاری‌های اجباری و اکشن‌های خطی در نوسان است و بسیاری از مراحل، حس «دژاوو» یا تجربه‌ی دوباره‌ی مراحل نسخه‌های Modern Warfare یا نسخه‌های قدیمی‌تر Black Ops را به بازیکن القا می‌کنند. این عدم تنوع در طراحی مراحل، باعث شده تا بخش کمپین پس از چند ساعت، آن کشش اولیه را از دست بدهد.

گجت‌ها؛ ابزارهای جذابی که به کار نمی‌آیند

تجهیزات جدیدی مثل پهپادهای نقشه‌بردار و اسکنرهای حرارتی در ابتدا جذاب به نظر می‌رسند، اما طراحی مراحل به گونه‌ای نیست که شما را «مجبور» به استفاده استراتژیک از آن‌ها کند. در اکثر مواقع، می‌توانید بدون لمس این گجت‌ها و تنها با تکیه بر مهارت شلیک خود، مرحله را به پایان برسانید. این یعنی گجت‌ها به جای اینکه بخشی از هسته گیم‌پلی باشند، تنها به ابزارهای جانبی و کم‌اهمیت تبدیل شده‌اند.

بخش مولتی‌پلیر؛ در جستجوی هویت گمشده

بخش چندنفره که قلب تپنده این مجموعه است، در Black Ops 7 با بحران هویت روبروست. نقشه‌های معمولی:* نقشه‌ها طراحی استانداردی دارند اما فاقد آن نبوغی هستند که آن‌ها را به «کلاسیک‌های به‌یادماندنی» تبدیل کند. عدم تعادل (Balance):* مشکلات بالانس اسلحه‌ها از همان روزهای اول صدای کاربران را درآورد.بسیاری از گیمرها این بخش را “Black Ops 6.5” نامیده‌اند؛ چرا که سیستم پرک‌ها و مودهای جدید، تفاوت ساختاری با نسخه قبلی ایجاد نکرده‌اند.

مقایسه بازی Black Ops 7 و Black Ops 6

بخش زامبی بازی بلک اپس 7 ؛ عقب‌گرد در مقیاس

زامبی که همیشه برگ برنده این سری بوده، در این نسخه با نقشه‌های کوچک‌تر و تنوع دشمنان کمتر، نتوانسته رضایت هواداران قدیمی را جلب کند. داستان این بخش ضعیف‌تر شده و مکانیک‌های جدید نیز آن‌قدر انقلابی نیستند که بتوانند از خستگی ناشی از تکرار روند بازی جلوگیری کنند.

Black Ops 7 بازی بدی نیست، اما قربانیِ محافظه‌کاری سازندگانش شده است. این بازی میانِ «احترام به ریشه‌ها» و «تلاش برای نوآوری» معلق مانده و در نهایت به یک تجربه میان‌رده تبدیل شده است. برای کسی که به دنبال یک شوتر استاندارد است، این بازی سرگرم‌کننده خواهد بود، اما برای کسی که به دنبال یک جهش واقعی در دنیای Call of Duty است، Black Ops 7 چیزی جز یک تکرار باکیفیت نخواهد بود.

سخن پایانی

Call of Duty: Black Ops 7 یک تجربه متناقض است! در یک بخش می‌درخشد و در قسمت دیگر به اندازه یک میلیاردی که ورشکست شده، سقوط می‌کند. بازی در بخش تک نفره، بیشتر شبیه آزمایشگاهی است که 10 ایده مختلف در آن تست شده، اما هیچ‌کدام‌شان ثمر نداده‌اند. در نتیجه هر آنچه که می‌بینیم یک اکشن بی‌ثبات، پراکنده و عذاب آور بوده که بیشتر به یک شوتر F2P آرکید شبیه است.

اما از آن طرف بخش چند نفره و زامبی بازی جور این همه کاستی را یک تنه به دوش می‌کشند. پس اینجا همه چیز به خودتان برمی‌گردد. اگر به دنبال تجربه بخش کمپین هستید، برای آرامش روح و روان‌ خودتان هم که شده قید تجربه بازی را بزنید. اما برای بخش چند نفره و زامبی تضمین یک تجربه جذاب و لذت بخش برای‌مان کار راحت و ساده‌ای است.